Je gaat uit contact, negeert de ander, reageert heel boos of wordt heel onaardig en verbreekt het contact. Ken je dat? Je voelt je heel onhandig en klein.
Het is op die momenten eigenlijk net alsof je weer kind bent. En weet je: op een bepaalde manier is dat ook zo!
Als je op emotioneel gebied een onveilige jeugd hebt gehad dan wordt je in het hier en nu vaak getriggerd in gevoelens van onveiligheid. Vaak gebeurt dit vooral binnen je meest nabije relaties.
(Een emotioneel onveilige jeugd wil zeggen dat je emoties en gevoelens niet gehoord en gezien werden; als kind onvoldoende gespiegeld bent, niet geleerd hebt om je emoties te uiten en erover te praten, onvoldoende gereguleerd bent). Je raakt buiten jezelf van woede als je (ex)partner niet goed naar je luistert, je voelt hevige angst als je je grens wilt aangeven of wanneer je een grens krijgt, je wordt overspoeld door verdriet als zij/hij niet genoeg aandacht aan je besteedt of verstijfd wanneer de ander je iets vraagt.
Op die momenten ben je niet meer in staat redelijk te reageren. Je bent versmolten met het Gekwetste Kind in jou en je reageert volledig vanuit die emotie. Als je dan achteraf terugkijkt op de situatie sta je versteld. Hoe is het mogelijk dat je je als volwassen persoon zo hebt gedragen?
Dat is omdat je op dat moment emotioneel gesproken even niet volwassen was. Als kind kon je nog niet analytisch en abstract denken, je kon niet rationaliseren en de dingen van verschillende kanten bekijken, je kon geen nuance aanbrengen. Je was de emotie die je had. Hoe jij je jeugd op emotioneel niveau hebt beleefd, ligt opgeslagen in je emotionele brein.
Wordt dit kind-bewustzijn in het hier en nu geconfronteerd met iets wat het herinnert aan toen dan geeft het dezelfde emotionele reactie. Daarvoor hoef je je niet letterlijk te herinneren wat er gebeurd is. Sterker nog: meestal kun je dat helemaal niet, omdat het een herinnering is van voordat je leerde praten. Je hebt er daarmee geen woorden voor, maar de emotie spreekt des te heviger.
Je merkt dat dit gebeurt als je gevoelens van verdriet, angst en woede niet in verhouding staan tot wat er in het hier en nu gebeurt. Een relatief klein incident roept een intense emotie op en je perspectief raakt vernauwd tot dat ene gevoel. Je hebt geen toegang meer tot je volwassen reflectievermogen en je vervalt in zwart-wit denken: dit gebeurt jou weer, niemand houdt rekening met je, iedereen is tegen je, je zult altijd alleen blijven, weer doe je het niet goed, weer wordt je afgewezen.
Het is op die momenten eigenlijk net alsof je weer kind bent. En weet je: op een bepaalde manier is dat ook zo!
Als je op emotioneel gebied een onveilige jeugd hebt gehad dan wordt je in het hier en nu vaak getriggerd in gevoelens van onveiligheid. Vaak gebeurt dit vooral binnen je meest nabije relaties.
(Een emotioneel onveilige jeugd wil zeggen dat je emoties en gevoelens niet gehoord en gezien werden; als kind onvoldoende gespiegeld bent, niet geleerd hebt om je emoties te uiten en erover te praten, onvoldoende gereguleerd bent). Je raakt buiten jezelf van woede als je (ex)partner niet goed naar je luistert, je voelt hevige angst als je je grens wilt aangeven of wanneer je een grens krijgt, je wordt overspoeld door verdriet als zij/hij niet genoeg aandacht aan je besteedt of verstijfd wanneer de ander je iets vraagt.
Op die momenten ben je niet meer in staat redelijk te reageren. Je bent versmolten met het Gekwetste Kind in jou en je reageert volledig vanuit die emotie. Als je dan achteraf terugkijkt op de situatie sta je versteld. Hoe is het mogelijk dat je je als volwassen persoon zo hebt gedragen?
Dat is omdat je op dat moment emotioneel gesproken even niet volwassen was. Als kind kon je nog niet analytisch en abstract denken, je kon niet rationaliseren en de dingen van verschillende kanten bekijken, je kon geen nuance aanbrengen. Je was de emotie die je had. Hoe jij je jeugd op emotioneel niveau hebt beleefd, ligt opgeslagen in je emotionele brein.
Wordt dit kind-bewustzijn in het hier en nu geconfronteerd met iets wat het herinnert aan toen dan geeft het dezelfde emotionele reactie. Daarvoor hoef je je niet letterlijk te herinneren wat er gebeurd is. Sterker nog: meestal kun je dat helemaal niet, omdat het een herinnering is van voordat je leerde praten. Je hebt er daarmee geen woorden voor, maar de emotie spreekt des te heviger.
Je merkt dat dit gebeurt als je gevoelens van verdriet, angst en woede niet in verhouding staan tot wat er in het hier en nu gebeurt. Een relatief klein incident roept een intense emotie op en je perspectief raakt vernauwd tot dat ene gevoel. Je hebt geen toegang meer tot je volwassen reflectievermogen en je vervalt in zwart-wit denken: dit gebeurt jou weer, niemand houdt rekening met je, iedereen is tegen je, je zult altijd alleen blijven, weer doe je het niet goed, weer wordt je afgewezen.
Kenmerkend is ook dat er nu, meteen, een oplossing moet komen, het kind in jou heeft geen geduld of je gaat in de vermijding en uit contact. Dit zijn overweldigende ervaringen die je het liefst uit de weg gaat, en zo verval je heel gemakkelijk in bepaalde patronen: jezelf groter maken, pleasen, vermijden, hart sluiten, manipuleren, je eigen behoeften en wensen opzij zetten.
Zolang je zelf niet liefdevol zorg draagt voor het Gekwetste Kind in jou, zal het zich voor liefde, bescherming, ondersteuning, bevestiging afhankelijk voelen van anderen. Je diepere pijn ga je hiermee op dit moment uit de weg, maar op langere termijn betaal je daar een hoge prijs voor.
Zolang je zelf niet liefdevol zorg draagt voor het Gekwetste Kind in jou, zal het zich voor liefde, bescherming, ondersteuning, bevestiging afhankelijk voelen van anderen. Je diepere pijn ga je hiermee op dit moment uit de weg, maar op langere termijn betaal je daar een hoge prijs voor.